ในโรงเรียนญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม (เช่น. เอียจัตสึ และเอียโด), มีเทคนิคที่ปรับใช้กับพื้นที่จำกัด เป็นต้น, อยู่ในห้อง, โถงทางเดินหรือเพดานต่ำ. การวาดแบบกว้างแบบคลาสสิกจะไม่ทำงานที่นั่น, ดังนั้นจึงมีการใช้การเคลื่อนไหวที่ปรับเปลี่ยน. เมื่อวาดคาตานะในพื้นที่จำกัด, ใช้การเคลื่อนไหวที่สั้นและตรงมากขึ้นเพื่อไม่ให้ดาบชนผนังหรือเพดาน. ใช้งานฝักดาบอย่างแข็งขัน (ฉัน) เป็นสิ่งสำคัญ, ซึ่งช่วยทำให้การดึง “สั้นลง”. เทคนิคมักใช้ท่าต่ำและท่าสั้น, การตัดหรือแทงอย่างแม่นยำแทนการเฉือนแบบกว้าง. เป้าหมายคือโจมตีคู่ต่อสู้อย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพแม้ในพื้นที่จำกัด.