เฟอร์รารี่ เอฟ40 (ประเภท F120) เป็นเครื่องยนต์วางกลาง, รถสปอร์ตขับเคลื่อนล้อหลัง ออกแบบโดย Nicola Materazzi และออกแบบโดย Pininfarina.

ผลิตตั้งแต่ปี 1987 ถึง 1993, กับแอลเอ็ม, รุ่นแข่งขัน Competizione และ GTE ผลิตตั้งแต่ปี 1994 ถึง 1996.

ในฐานะผู้สืบทอดต่อจาก 288 GTO (ออกแบบโดย Materazzi ด้วย), ได้รับการออกแบบมาเพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 40 ปีของเฟอร์รารี และเป็นรถยนต์เฟอร์รารีคันสุดท้ายที่ได้รับการอนุมัติเป็นการส่วนตัวจากเอนโซ เฟอร์รารี.

ในขณะนั้น, มันเร็วที่สุด, รถเฟอร์รารีที่ทรงพลังที่สุดและแพงที่สุดลดราคา. รถยนต์คันนี้เปิดตัวด้วยแผนการผลิตรวมสี่ร้อยคัน และราคาขายปลีกแนะนำของผู้ผลิตอยู่ที่ประมาณ 400 เหรียญสหรัฐ,000 (ห้าเท่าของราคารุ่นก่อน, 288 จีทีโอ ในปี 1987 (1 ดอลลาร์สหรัฐ,110,000 วันนี้).

หนึ่งในรถยนต์เหล่านั้น, เป็นเจ้าของโดยนักแข่ง Formula One Nigel Mansell, ขายในราคา 1 ล้านปอนด์เป็นประวัติการณ์ในปี 1990, บันทึกที่ยาวนานจนถึงปี 2010. รวมเป็น 1,311 ถึง 1,มีการสร้างรถยนต์ 315 คัน, ซึ่ง 213 ลำถูกกำหนดไว้สำหรับสหรัฐอเมริกา. พลังมาจากการขยายใหญ่ขึ้น, รอบสูง, ทวินเทอร์โบ, อินเตอร์คูล, 2,936 ซีซี (2.9 ลิตร) เครื่องยนต์ V8 สี่จังหวะจาก 288 GTO, ซึ่งสร้างกำลังสูงสุดที่ 478 แรงม้า (471 แรงม้า; 352 กิโลวัตต์) เวลา… 7,000 รอบต่อนาที และ 577 นิวตันเมตร (426 ปอนด์ฟุต) ของแรงบิดที่ 4,000 รอบต่อนาทีตามที่ผู้ผลิตกำหนด.

การแพร่เชื้อ, เส้นโค้งแรงบิดและกำลังขับจริงแตกต่างกันระหว่างยานพาหนะ. F40 ทำโดยไม่มีเครื่องฟอกไอเสียจนกระทั่งปี 1990, เมื่อกฎระเบียบของสหรัฐอเมริกากำหนดให้บังคับใช้ด้วยเหตุผลด้านการควบคุมการปล่อยมลพิษ. ท่อไอเสียด้านข้างจะบรรทุกก๊าซไอเสียจากแต่ละฝั่งของกระบอกสูบ, ในขณะที่ท่อกลางทำหน้าที่ลำเลียงก๊าซที่ปล่อยออกมาจากวาล์วบายพาสเทอร์โบชาร์จเจอร์. เครื่องยนต์ V8 เทอร์โบคู่ของ F40 เป็นเครื่องยนต์เฟอร์รารีเทอร์โบชาร์จตัวสุดท้ายจนกระทั่ง California T ในปี 2014.